Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rzs. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rzs. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 9 kwietnia 2017

tak szczerze jeszcze nie było...

Ostatnio doświadczam miłego uczucia samoakceptacji... może wydawać się to dziwne, ale przyszło ono z chwilą, kiedy przybyło mi kilka kilo :D Pewnie wynika to z faktu, że zawsze byłam chudzielcem, a ponieważ zazwyczaj chce się mieć, to czego się nie ma, no to ja zawsze chciałam mieć pełniejsze kształty. Nie żeby zaraz być osobą otyłą czy pulchną, ale dość miałam bycia patyczakiem :) A ponieważ mój mąż dobrze gotuje, to jestem zadowolona z mojej obecnej figury. Fakt, że nadal dostrzegam mankamenty w mojej sylwetce, zwłaszcza te spowodowane przez chorobę, np. powykrzywiane paluszki lub bulwiaste kolanka, ale nie przeszkadza mi to tak bardzo. I fakt, że mogę o tym pisać publicznie, świadczy o tym, że jednak się akceptuję i jest fajnie :D 

Niestety większy problem mam z zaakceptowaniem mojej niepełnosprawności, szczególnie w chwili gorszego samopoczucia fizycznego, kiedy zwykłe i proste czynności, jak np. odkręcenie butelki z napojem, sięgnięcie czegoś z półki lub z podłogi, sprawiają mi dużą trudność. Wymaga to użycia przeze mnie pewnych metod, skorzystania z urządzeń pomocniczych lub pomocy osoby drugiej, a tym samym potrzebuję więcej czasu. W takich sytuacjach ogarnia mnie frustracja i niemoc... jednak jakoś trzeba sobie radzić. Ale i w tym przypadku zauważyłam pewne postępy, ponieważ kiedyś tak bardzo, bardzo, bardzo wstydziłam się swojej niepełnosprawności, że rezygnowałam z wielu aktywności, bo poproszenie kogoś o pomoc, wydawało mi się czymś bardzo wstydliwym.  Mówienie o tym też nie przeszłoby mi przez gardło, pisanie publiczne również nie wchodziło w grę. Fakt, że jestem gotowa zrobić o tym notkę na bloga, uzewnętrznić się i napisać, że nie mogę zrobić tego czy tamtego, świadczy o tym, że w pewnym stopniu zaakceptowałam moją niepełnosprawność. Jest to jakiś mały kroczek naprzód. 

środa, 13 stycznia 2016

Reumatyzm Ma Młodą Twarz

Wszyscy wiemy, że stereotypy mówiąc w wielkim uproszczeniu są krzywdzące. Powszechna, mylna opinia dotyczy m.in. chorób reumatycznych. Większość społeczeństwa uważa, że reumatyzm to dolegliwości osób starszych, którzy swoje już przeżyli i "strzykanie w stawach" to naturalna kolej rzeczy. 

Prawdą jest, że nie ma czegoś takiego jak reumatyzm, to tylko potoczne określenie grupy chorób reumatycznych, wśród których wymienić można m.in. RZS, ZZSK czy toczeń. Prawdą jest też to, że choroba reumatyczna może dotknąć każdego, niezależnie od wieku, a jej przyczyny wciąż nie są do końca znane. Faktem jest, że są to choroby poważne, mogące doprowadzić do niepełnosprawności, wpływające na życie rodzinne, na kontakty społeczne, zaniżające samoocenę. To ból, niemożność wykonywania codziennych czynności, wstyd..... Na szczęście leczenie jest coraz lepsze, na nieszczęście w naszym kraju nie zawsze dostępne. Dobre jest to, że jesteśmy co raz bardziej świadomi, a świadomy pacjent potrafi lepiej zadbać o siebie i o należne mu prawa.
Sama borykam się z tym paskudztwem od 8 roku życia i mimo tego, że życie mam w miarę poukładane, to wciąż zdarza mi się skierować niewybredną wiązankę pod adresem RZS-u, który potrafi uprzykrzyć mi codzienność. 

Piszę o tym, ponieważ Stowarzyszenie 3majmy się razem, zorganizowało kampanie społeczną, mającą na celu zwiększenie świadomość nt. chorób reumatycznych i konsekwencji z nimi związanych. Jako  jedna z zainteresowanych postanowiłam dołożyć swoją malutką cegiełkę i umieścić informacje na blogu. 

Zapraszam na stronę kampanii: http://reumatyzmmamlodatwarz.pl/

wtorek, 10 listopada 2015

powroty są fajne

Nietypowa ta jesień, wczoraj było niemal wiosennie.... ciepło i słonecznie.
Jacek jest po operacji, 1 października miał wstawioną endoprotezę biodra. Zabieg miał zaplanowany we Wrocławiu, a że kolejki na zabiegi są jakie są, to nie mógł zrezygnować i musieliśmy się pofatygować do jego domu rodzinnego w Strzelinie. Jacek spędził tydzień w szpitalu, a ja jako kochająca żona kursowałam codziennie pomiędzy Strzelinem i Wrocławiem ;) Potem spędziliśmy tam jeszcze jakieś 2 tygodnie, aby Jacek mógł w miarę dojść do siebie i  spokojnie znieść drogę do Szczecina. Bratanek okazał dobre serducho i przywiózł go samochodem. Ja z kilku przyczyn pojechałam dzień wcześniej pociągiem. Miło było powrócić. Powroty są fajne :) powroty do domu szczególnie :)
W związku z tym, że Jacek jest nieco unieruchomiony (musi chodzić o 2 kulach i nie może obciążać operowanej nogi) na mnie spadło więcej obowiązków. Przyznaję, że jestem już nieco zmęczona. Najgorsze jest to, że z moim (NIE)kochanym RZS-kiem wszystko wykonuję znacznie wolniej. Zwykłe codzienne czynności często muszę wykonywać przy pomocy dodatkowych przyrządów lub opracowanych przez lata choroby metod. Cieszę się, ze wogole jakoś daję sobie radę, ale bywa to bardzo frustrujące. Na szczęście Jacek zaczyna wracać do formy ;)
Jakby tego było mało, pojawiają się inne problemy rodzinne :( i lodówka się popsuła, i szybko robi się ciemno...
Marzy mi się spokojny czas, który pozwoli odpocząć i zregenerować siły psychofizyczne.

niedziela, 22 czerwca 2014

malowanie

Dzień 44
Nosiłam się z zamiarem, żeby pojechać do szpitala ale nie dałam rady. Byłam trochę 'nieruchawa' i musiałam się wspomóc prochami przeciwbólowymi ;p Mają opóźnione działanie, więc musiałam nieco poczekać na efekt.

Siedząc w chałupie na... czterech literach, zrobiłam użytek z zakupionej wczoraj farby. Najpierw namalowałam fioletową otoczkę wokół zegara ściennego, a potem przemalowałam drewnianego aniołka, którego dostałam w podziękowaniu za wolontariat w TPG. W oryginale miał niebieską szatkę ze złotymi maziajami ;) Teraz ma fioletową. Uznałam, że czegoś mu brak, więc go trochę pobrokaciłam. Nie tylko jego zresztą ;P No cóż praca twórcza wymaga poświęceń ;) Jestem w trakcie przemalowywania plastikowych szufladek na biurku. Jak na razie wyglądają w porządku. 

Smutno mi, że długi weekend dobiega końca...

sobota, 14 czerwca 2014

Dni Morza

Dzień 36
Dziś w Szczecinie obchodzone są Dni Morza, planowaliśmy z Jackiem pójść z rana, a potem jeszcze wieczorkiem. Wydrukowaliśmy sobie nawet cały program, żeby zobaczyć co ciekawsze rzeczy. Niestety RZSik i pogoda pokrzyżowały nam plany. Deszcz padał, a ja połamana. Na szczęście wzięłam tabletkę, słonko wyszło i zamierzamy zaraz pomknąć na Wały Chrobrego.

Ponieważ nie ruszaliśmy się w dzień z domu, to w zamian obejrzeliśmy dwa polskie filmy, najpierw "Wkręceni" z Adamczykiem. Lekka, zabawna komedyjka, w sam raz na sobotni relaks przed TV. Jako drugi był film "Pod Mocnym Aniołem". Mama jest fanką Więckiewicza, dlatego wybór padł na ten  wstrząsający film. Mocny i ciężki, ale wart zobaczenia.

wtorek, 10 czerwca 2014

przepisy

Dzień 32
Ostatnio na blogu rezasta.net przeczytałam fajny wpis. Niezwykle obrazowy opis choroby, w opowieści samego pana RZSa ;) Dziś rano dał mi popalić i boleśnie odczułam jego obecność. 

Rano padał deszcz, więc wzięłam kurtkę. W drodze powrotnej musiałam upchać ją do torby, bo nawet jak przewiesiłam przez rękę to było za gorąco. Grzeje, cudownie grzeje :) 

Zaczęłam przepisywać powyrywane z gazet przepisy na ciasta i desery. Lubię wklepywać teksty do kompa, relaksuje mnie to. A i Jacek będzie miał co robić ;)