Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wrocław. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wrocław. Pokaż wszystkie posty

sobota, 18 marca 2017

póki się jeszcze chce...

Czas tak szybko płynie, przecieka przez palce. Tak wiele bym chciała zrobić, zobaczyć, przeżyć.... a tu ranek i noc, ranek i noc.... mija dzień za dniem. Energii na działanie nie zawsze wystarcza, dużo rzeczy się odkłada na potem.... Na szczęście są sprawy, które też realizujemy, np. wypady mniejsze i większe. Jak to powiedziała dziś moja Siostrzenica: "jak się jest starym to się już nie chce, więc trzeba korzystać, póki się jeszcze chce" :) Trudno się z tym nie zgodzić, choć liczę na to, że długo nam się będzie chciało ;) W dalszym ciągu mamy apetyt na podróże, jeśli więc pojawia się możliwość wyjazdu, to z niej korzystamy. Ostatni nasza wyprawa, to nic innego, jak kolejny zlot IPONu, tym razem we Wrocławiu. Jak zawsze było fajnie, bo spotkaliśmy się z ludźmi, z którymi widujemy się tylko przy okazji zlotów. To dzięki nim mogę podładować swoje bateryjki. Szkoda, że to tylko weekend... intensywność wrażeń sprawia, że czas płynie jeszcze szybciej niż zwykle i nim zdążymy się sobą nacieszyć, to trzeba wracać do szarej codzienności ;)
Niestety zdarza się też, że mimo chęci, coś przeszkodzi w realizacji planów. Mieliśmy jechać na majówkę, ponownie do Wrocławia, ponieważ podczas zlotu nie udało nam się zwiedzić miasta. Chcieliśmy to nadrobić podczas majówki, zarezerwowaliśmy nawet nocleg... niestety już w marcu okazało się, że nie pojedziemy.... no cóż, życie pisze swoje scenariusze... ale jak to mówią, co się odwlecze, to nie uciecze... :) 

środa, 2 listopada 2016

podróż życia

Podróż dawno za nami... Nazwaliśmy ją "podróżą życia", bo taka trochę nietypowa. Podróżowaliśmy we trójkę: ja, Jacek i nasza Przyjaciółka Ew..

Wyruszyliśmy 8 września, pociągiem relacji Szczecin - Przemyśl. Z uwagi na długą trasę zdecydowaliśmy się na wagon sypialny. Wysiadaliśmy w Rzeszowie i stamtąd przemieściliśmy się do Sanoka i docelowo do Rzepedzi - niewielkiej miejscowości na pograniczu Beskidu Niskiego i Bieszczadów. Nocowaliśmy u znajomego Iponka, który użyczył nam gościny. Podczas czterodniowego pobytu przemierzyliśmy trochę kilometrów. Chadzaliśmy po samej Rzepedzi, w której zawędrowaliśmy pod kapliczkę św. Huberta i podziwialiśmy cudowne widoki, które nieustannie zachwycały. Byliśmy też na ognisku u rodziny naszego gospodarza, nasłuchując jelenie na rykowisku. Wybraliśmy się też nad Solinę, w drodze zrobiliśmy postój w Klasztorze Sióstr Nazaretanek oraz przy odbudowanej po pożarze Cerkwi w Komańczy. Zaszliśmy do baru Siekierezada w Cisnej, w którym aż roiło się od diabłów wszelkiej maści. Dla kontrastu podziwiałyśmy z Ew. też bieszczadzkie drewniane, malowane Anioły. Po dotarciu na miejsce przepłynęliśmy się statkiem po Zalewie Solińskim, podziwiając fantastyczne widoki i delektując się równie fantastyczną pogodą. Innym razem wybraliśmy się także do Sanoka, gdzie na ławeczce siedzi Wojak Szwejk z fajeczką. Podobno szczęście przynosi, kiedy potrze się nos sympatycznego wojaka. Nie omieszkaliśmy tego zrobić, co więcej szepnęłam mu na ucho marzenia do spełnienia :) Wymęczeni wycieczką, sporo czasu spędziliśmy na tarasie restauracji, gdzie posililiśmy się i napoiliśmy, chłonąc wyjątkową atmosferę miejsca.

W końcu nadszedł kres pierwszego etapu podróży i 13 września wsiedliśmy w autobus, który powiózł nas do Krakowa. Kraków jednak nie był celem naszej podróży, bowiem tam przesiedliśmy się do busa do Rabki Zdrój. Ale i to nie był jeszcze punkt docelowy... W ciasnym i dusznym busiku spotkaliśmy (nie przypadkowo) kolejnego Iponka, który dowiedziawszy się, że zamierzamy odwiedzić naszych wspólnych znajomych (także Iponków), postanowił również wpaść w gościnę. W Rabce wsiedliśmy do kolejnego busa, który zawiózł naszą czwóreczkę do Spytkowic. Serdeczne przywitanie, poczęstunek kwaśnicą i długie rozmowy. Wspólny grill i spacery i oczywiście kolejne zapierające dech widoki. Zostaliśmy bardzo ciepło przyjęci i ugoszczeni. Tutaj pobyt krótszy, bo już 15 września kolejna zmiana miejsca.

W urokliwych Spytkowicach wsiedliśmy w bus do Rabki, tam w bus do Krakowa i następnie do Wrocławia. Na miejscu byliśmy, jeśli mnie pamięć nie myli koło 18:00. I znów skorzystaliśmy z uprzejmości kolejnego Iponka, u którego spotkaliśmy kolejną wspólną znajomą i który użyczył nam noclegu. Co więcej oprowadził po wrocławskim rynku, racząc nas ciekawostkami nt. miasta. Wieczorny spacer zwieńczyliśmy pobytem w knajpce na małym piwku. Dnia kolejnego tj. 16 września, o 8 rano opuściliśmy mieszkanie znajomego. Tuż przed podróżą okazało się, że będziemy musieli wstąpić do lekarza, co też uczyniliśmy. Na szczęście wizyta przebiegła sprawnie i szybko, dzięki czemu zdążyliśmy na bezpośredni autobus do Ściegien k/Karpacza.

Tam spotkaliśmy się z moją przyjaciółką Iwoną, której nie widziałam już szmat czasu. Kontakt utrzymujemy głównie mailowy lub przez Skype'a i strasznie fajnie było się spotkać po latach. Zatrzymaliśmy się w uroczym pensjonacie, czyściutkim i przytulnym. Na drugi dzień, czyli 17 września - tata Iwony zawiózł nas do Karpacza, a wrócić mieliśmy na własną rękę. I tak jak przez całą podróż mieliśmy wymarzoną wprost pogodę, tak tutaj nastąpiło jej załamanie. Zaczął padać deszcz, więc zmuszeni byliśmy zaopatrzyć się płaszcze przeciwdeszczowe. Trzeba przyznać, że w plastikowych, kolorowych workach, wyglądaliśmy dość komicznie, ale humory nie przestawały nam dopisywać. Udało nam się dotrzeć na miejsce i w towarzystwie Iwony i jej rodziców wszamać małe co nieco i ogrzać się gorącą herbatką. Pożegnaliśmy się serdecznie i poszliśmy do pensjonatu. Obejrzeliśmy program w TV i poszliśmy spać. Poranek był baardzo deszczowy, więc Ew. i Jacek wdziali na siebie gustowne foliowe płaszczyki, ja natomiast skorzystałam z parasolki. Z powodu deszczu zmuszona byłam ubrać inne buty, do których to muszę wkładać korkową podkładkę, ponieważ uwierają mnie w kostkę. Dobrze przygotowani ruszyliśmy na przystanek. Do pokonania mieliśmy może niezbyt wielki kawałek drogi, jednak maszerowanie w strugach deszczu i ze sporymi bagażami, nie należy do przyjemności. Szliśmy jak najszybciej się da i niestety w drodze owa korkowa podkładka przemieściła mi się w bucie. Okazało się, że deszcze przyspieszył naszą wędrówkę na tyle skutecznie, że mieliśmy spory zapas czasu. Moi towarzysze skrywszy się pod wiatką zdjęli z siebie płaszczyki, które wraz z parasolką leżały na ławce, żeby mogły obciec choć trochę z deszczu. Ja postanowiłam poprawić buta, dokleiłam podkładkę, ale miałam trudności z założeniem obuwia. Wydobyliśmy łyżkę do butów i miałam zacząć wciskać pantofelek, gdy nadjechał bus do Jeleniej Góry. W te pędy zebraliśmy płaszcze i parasol, but przydeptany, w ręku łyżka do butów niczym berło i ładowanie się z całym majdanem do busa, w którym jak się okazało nie ma miejsca na bagaże. W związku z tym trzeba było wszystko ładować do środka, a uwierzcie nie było to proste. Na szczęście jakoś się udało! Okazało się, że to wcześniejszy autobus, zaczęliśmy trzymać kciuki żeby dotarł na czas, bo to dawało nam szansę zdążyć wcześniejszy autobus do Wrocławia. Trudność była taka, że bus zatrzymywał się nie na samym dworcu, tylko na przestanku w okolicy. Po dojechaniu do Jeleniej Góry w te pędy pognaliśmy na dworzec i praktycznie na ostatnią chwile udało nam się zdążyć.

Zajechaliśmy do Wrocławia i postanowiliśmy się posilić w KFC. Zamówiliśmy porcję dla czworga i we troje spałaszowaliśmy ją z apetytem, popijając kawę. Przy zakupie biletu okazało się, że nie ma miejscówek, ale stwierdziliśmy, że tym będziemy się martwić potem. Po wejściu do pociągu powiedzieliśmy konduktorowi, jak się sprawy mają i znalazł nam miejsce dla osób niepełnosprawnych. Potem bez przeszkód udało nam się dotrzeć do Szczecina.

Z podróży przywieźliśmy całą masę wspomnień, emocji, pozytywnych wrażeń i setki zdjęć.

Uwierzcie, że to opowiastka w naprawdę wielkim skrócie... :)

wtorek, 10 listopada 2015

powroty są fajne

Nietypowa ta jesień, wczoraj było niemal wiosennie.... ciepło i słonecznie.
Jacek jest po operacji, 1 października miał wstawioną endoprotezę biodra. Zabieg miał zaplanowany we Wrocławiu, a że kolejki na zabiegi są jakie są, to nie mógł zrezygnować i musieliśmy się pofatygować do jego domu rodzinnego w Strzelinie. Jacek spędził tydzień w szpitalu, a ja jako kochająca żona kursowałam codziennie pomiędzy Strzelinem i Wrocławiem ;) Potem spędziliśmy tam jeszcze jakieś 2 tygodnie, aby Jacek mógł w miarę dojść do siebie i  spokojnie znieść drogę do Szczecina. Bratanek okazał dobre serducho i przywiózł go samochodem. Ja z kilku przyczyn pojechałam dzień wcześniej pociągiem. Miło było powrócić. Powroty są fajne :) powroty do domu szczególnie :)
W związku z tym, że Jacek jest nieco unieruchomiony (musi chodzić o 2 kulach i nie może obciążać operowanej nogi) na mnie spadło więcej obowiązków. Przyznaję, że jestem już nieco zmęczona. Najgorsze jest to, że z moim (NIE)kochanym RZS-kiem wszystko wykonuję znacznie wolniej. Zwykłe codzienne czynności często muszę wykonywać przy pomocy dodatkowych przyrządów lub opracowanych przez lata choroby metod. Cieszę się, ze wogole jakoś daję sobie radę, ale bywa to bardzo frustrujące. Na szczęście Jacek zaczyna wracać do formy ;)
Jakby tego było mało, pojawiają się inne problemy rodzinne :( i lodówka się popsuła, i szybko robi się ciemno...
Marzy mi się spokojny czas, który pozwoli odpocząć i zregenerować siły psychofizyczne.

poniedziałek, 14 lipca 2014

relacja

Dzień 66
We Wrocławiu byliśmy koło 11, iw  pierwszej kolejnosci podjechaliśmy do Parku Południowego. Bardzo urokliwe miejsce. Potem udaliśmy się na miejsce zjazdu, tj. byłego Zakładu Rehabilitacji Zawodowej Inwalidów. Obecnie jest to Ewangelickie Centrum Diakonii i Edukacji im. ks. M. Lutra, w którym działa kilka instytucji, m.in dom pomocy społecznej, przedszkole i różnego rodzaju szkoły dla osób niepełnosprawnych i zdrowych. 

W momencie naszego przybycia, bylo już kilka osób. Zaczęło się rozpoznawanie, wspominki. Przyznam, że czułam się trochę nie na miejscu. W końcu byłam tylko osobą towarzysząca, z zupełnie innej bajki. Niestety nie mam też łatwości w nawiązywaniu kontaktów, więc czułam się trochę obco.

Jak zjechali się wszyscy, zaczęła się impreza. Pogadałam trochę, potańczyłam i dość wcześnie opuściłam zabawę. Jacek poszalał do 4 nad ranem. Śniadanko, trochę żartów przy stole, a o 13 wyjazd.

Przed wyjazdem do Wrocławia planowaliśmy spotkać się ze znajomą, ale niestety miała inne plany. Na szczęście plany jej się zmieniły i zadzwoniła, że jeśli nadal mamy ochotę to możemy się spotkać. Wyruszyliśmy więc na rynek, a tam znów spotkaliśmy zjazdowiczów. Ponieważ mieliśmy jeszcze sporo czasu, to poszliśmy z nimi coś wszamać. Pożegnaliśmy się i poszlismy w kierunku fontanny, gdzie byliśmy umówieni. Po chwili przyszła nasza znajoma, zwerbowała jeszcze kilku innych iponków wrocławskich. Miło spędziliśmy czas przy różnego rodzaju napojach i lodach. Koło 20 pożegnaliśmy się, bo o 21 z minutami mieliśmy ostatni pociąg do Strzelina. 

Zajechaliśmy wykończeni. Trudno było się obudzić, a i w ciągu dnia przysypialiśmy. Starzeję się chyba ;)

sobota, 12 lipca 2014

zjazd

Dzień 64
Zaraz ruszmy w drogę do Wrocławia. Celem podróży jest spotkanie osób, które uczęszczały do Zakładu Rehabilitacji Zawodowej Inwalidów. Brzydka nazwa. Już dziś nie funkcjonuje, tak samo jak i cała instytucja. Jacek będzie miał okazję spotkać się ze znajomymi po latach, ja jadę tylko na doczepkę ;) Podobno w zjeździe ma wziąć udział 49 osób. Wracamy jutro.
Do zobaczenia...