Pokazywanie postów oznaczonych etykietą iponki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą iponki. Pokaż wszystkie posty

środa, 2 listopada 2016

podróż życia

Podróż dawno za nami... Nazwaliśmy ją "podróżą życia", bo taka trochę nietypowa. Podróżowaliśmy we trójkę: ja, Jacek i nasza Przyjaciółka Ew..

Wyruszyliśmy 8 września, pociągiem relacji Szczecin - Przemyśl. Z uwagi na długą trasę zdecydowaliśmy się na wagon sypialny. Wysiadaliśmy w Rzeszowie i stamtąd przemieściliśmy się do Sanoka i docelowo do Rzepedzi - niewielkiej miejscowości na pograniczu Beskidu Niskiego i Bieszczadów. Nocowaliśmy u znajomego Iponka, który użyczył nam gościny. Podczas czterodniowego pobytu przemierzyliśmy trochę kilometrów. Chadzaliśmy po samej Rzepedzi, w której zawędrowaliśmy pod kapliczkę św. Huberta i podziwialiśmy cudowne widoki, które nieustannie zachwycały. Byliśmy też na ognisku u rodziny naszego gospodarza, nasłuchując jelenie na rykowisku. Wybraliśmy się też nad Solinę, w drodze zrobiliśmy postój w Klasztorze Sióstr Nazaretanek oraz przy odbudowanej po pożarze Cerkwi w Komańczy. Zaszliśmy do baru Siekierezada w Cisnej, w którym aż roiło się od diabłów wszelkiej maści. Dla kontrastu podziwiałyśmy z Ew. też bieszczadzkie drewniane, malowane Anioły. Po dotarciu na miejsce przepłynęliśmy się statkiem po Zalewie Solińskim, podziwiając fantastyczne widoki i delektując się równie fantastyczną pogodą. Innym razem wybraliśmy się także do Sanoka, gdzie na ławeczce siedzi Wojak Szwejk z fajeczką. Podobno szczęście przynosi, kiedy potrze się nos sympatycznego wojaka. Nie omieszkaliśmy tego zrobić, co więcej szepnęłam mu na ucho marzenia do spełnienia :) Wymęczeni wycieczką, sporo czasu spędziliśmy na tarasie restauracji, gdzie posililiśmy się i napoiliśmy, chłonąc wyjątkową atmosferę miejsca.

W końcu nadszedł kres pierwszego etapu podróży i 13 września wsiedliśmy w autobus, który powiózł nas do Krakowa. Kraków jednak nie był celem naszej podróży, bowiem tam przesiedliśmy się do busa do Rabki Zdrój. Ale i to nie był jeszcze punkt docelowy... W ciasnym i dusznym busiku spotkaliśmy (nie przypadkowo) kolejnego Iponka, który dowiedziawszy się, że zamierzamy odwiedzić naszych wspólnych znajomych (także Iponków), postanowił również wpaść w gościnę. W Rabce wsiedliśmy do kolejnego busa, który zawiózł naszą czwóreczkę do Spytkowic. Serdeczne przywitanie, poczęstunek kwaśnicą i długie rozmowy. Wspólny grill i spacery i oczywiście kolejne zapierające dech widoki. Zostaliśmy bardzo ciepło przyjęci i ugoszczeni. Tutaj pobyt krótszy, bo już 15 września kolejna zmiana miejsca.

W urokliwych Spytkowicach wsiedliśmy w bus do Rabki, tam w bus do Krakowa i następnie do Wrocławia. Na miejscu byliśmy, jeśli mnie pamięć nie myli koło 18:00. I znów skorzystaliśmy z uprzejmości kolejnego Iponka, u którego spotkaliśmy kolejną wspólną znajomą i który użyczył nam noclegu. Co więcej oprowadził po wrocławskim rynku, racząc nas ciekawostkami nt. miasta. Wieczorny spacer zwieńczyliśmy pobytem w knajpce na małym piwku. Dnia kolejnego tj. 16 września, o 8 rano opuściliśmy mieszkanie znajomego. Tuż przed podróżą okazało się, że będziemy musieli wstąpić do lekarza, co też uczyniliśmy. Na szczęście wizyta przebiegła sprawnie i szybko, dzięki czemu zdążyliśmy na bezpośredni autobus do Ściegien k/Karpacza.

Tam spotkaliśmy się z moją przyjaciółką Iwoną, której nie widziałam już szmat czasu. Kontakt utrzymujemy głównie mailowy lub przez Skype'a i strasznie fajnie było się spotkać po latach. Zatrzymaliśmy się w uroczym pensjonacie, czyściutkim i przytulnym. Na drugi dzień, czyli 17 września - tata Iwony zawiózł nas do Karpacza, a wrócić mieliśmy na własną rękę. I tak jak przez całą podróż mieliśmy wymarzoną wprost pogodę, tak tutaj nastąpiło jej załamanie. Zaczął padać deszcz, więc zmuszeni byliśmy zaopatrzyć się płaszcze przeciwdeszczowe. Trzeba przyznać, że w plastikowych, kolorowych workach, wyglądaliśmy dość komicznie, ale humory nie przestawały nam dopisywać. Udało nam się dotrzeć na miejsce i w towarzystwie Iwony i jej rodziców wszamać małe co nieco i ogrzać się gorącą herbatką. Pożegnaliśmy się serdecznie i poszliśmy do pensjonatu. Obejrzeliśmy program w TV i poszliśmy spać. Poranek był baardzo deszczowy, więc Ew. i Jacek wdziali na siebie gustowne foliowe płaszczyki, ja natomiast skorzystałam z parasolki. Z powodu deszczu zmuszona byłam ubrać inne buty, do których to muszę wkładać korkową podkładkę, ponieważ uwierają mnie w kostkę. Dobrze przygotowani ruszyliśmy na przystanek. Do pokonania mieliśmy może niezbyt wielki kawałek drogi, jednak maszerowanie w strugach deszczu i ze sporymi bagażami, nie należy do przyjemności. Szliśmy jak najszybciej się da i niestety w drodze owa korkowa podkładka przemieściła mi się w bucie. Okazało się, że deszcze przyspieszył naszą wędrówkę na tyle skutecznie, że mieliśmy spory zapas czasu. Moi towarzysze skrywszy się pod wiatką zdjęli z siebie płaszczyki, które wraz z parasolką leżały na ławce, żeby mogły obciec choć trochę z deszczu. Ja postanowiłam poprawić buta, dokleiłam podkładkę, ale miałam trudności z założeniem obuwia. Wydobyliśmy łyżkę do butów i miałam zacząć wciskać pantofelek, gdy nadjechał bus do Jeleniej Góry. W te pędy zebraliśmy płaszcze i parasol, but przydeptany, w ręku łyżka do butów niczym berło i ładowanie się z całym majdanem do busa, w którym jak się okazało nie ma miejsca na bagaże. W związku z tym trzeba było wszystko ładować do środka, a uwierzcie nie było to proste. Na szczęście jakoś się udało! Okazało się, że to wcześniejszy autobus, zaczęliśmy trzymać kciuki żeby dotarł na czas, bo to dawało nam szansę zdążyć wcześniejszy autobus do Wrocławia. Trudność była taka, że bus zatrzymywał się nie na samym dworcu, tylko na przestanku w okolicy. Po dojechaniu do Jeleniej Góry w te pędy pognaliśmy na dworzec i praktycznie na ostatnią chwile udało nam się zdążyć.

Zajechaliśmy do Wrocławia i postanowiliśmy się posilić w KFC. Zamówiliśmy porcję dla czworga i we troje spałaszowaliśmy ją z apetytem, popijając kawę. Przy zakupie biletu okazało się, że nie ma miejscówek, ale stwierdziliśmy, że tym będziemy się martwić potem. Po wejściu do pociągu powiedzieliśmy konduktorowi, jak się sprawy mają i znalazł nam miejsce dla osób niepełnosprawnych. Potem bez przeszkód udało nam się dotrzeć do Szczecina.

Z podróży przywieźliśmy całą masę wspomnień, emocji, pozytywnych wrażeń i setki zdjęć.

Uwierzcie, że to opowiastka w naprawdę wielkim skrócie... :)

czwartek, 10 września 2015

życie...

W ostatni weekend sierpnia pojechaliśmy na zlot IPON-ków do Sulejowa. Ściślej mówiąc wyjazd miał miejsce w czwartkowy wieczór, a na miejsce dotarliśmy wczesnym rankiem w piątek. Towarzystwo fajne, więc zjazd zaliczony do udanych. Pojawił się co prawda nowy zlotowicz, który wprowadził nieco zamętu, ale szkoda słów... W drodze powrotnej w niedzielę z kilkoma znajomymi zahaczyliśmy o Łódź, w której to przenocowaliśmy i w poniedziałkowy poranek wyruszyliśmy do Szczecina. 
We wtorek wczesna pobudka i wizyta w przychodni, w środę wizyta u reumatolog. Wyniki nie najgorsze, choć mogłyby być lepsze. W piątek wizyta u znajomych, wspólne oglądanie meczu i powrót późnowieczorny, sobota odwiedziny u siostry i powrót jak wyżej. W niedzielę rano smutna wiadomość, o śmierci kuzyna męża, a popołudniu, że pogrzeb odbędzie się w poniedziałek. Szyba decyzja o wyjeździe... pakowanie i nocnym pociągiem do Wrocławia i docelowo do Strzelina. Rano czułam się tak jakby choroba się uaktywniła, nie było dobrze. Regenerujący sen, tabletki i dałam radę. Smutna uroczystość.... Przy okazji pobytu w rodzinnym mieście Jacek pozałatwiał najpilniejsze sprawy. Dziś,  w czwartek powrót do domu.... Chcę trochę pomieszkać..... Niestety w drodze kolejna smutna wiadomość o śmierci mojego kuzyna.... W niedzielę znów wyruszymy w drogę, tym razem do Warszawy.... 
Sił brak....

czwartek, 4 września 2014

Zlot w Sulejowie

W czwartek o 19:40 wyruszyliśmy z Jackiem PKSem, do Sulejowa na zlot IPONKów. Po 10 i pół godzinie dotarliśmy na miejsce. Zostaliśmy wcześniej poinformowani przez znajomą, która miała przyjemność uczestniczyć w zeszłorocznym Zlocie, że niedaleko od przystanku  mieści się skrzynka pocztowa. Na owej skrzynce napisane są numery telefonów do panów taksówkarzy i można wezwać jedną z dwóch funkcjonujących tu taxi ;) Skrzynkę znaleźliśmy, numery też choć zostały zmodyfikowane. Niektóre wydrapane, inne widać że przemalowane. Jak się później okazało panowie taksówkarze w ten sposób zwalczają konkurencję ;) Na szczęście udało nam się dodzwonić i tym sposobem dotarliśmy do ośrodka.
Na miejscu cicho, głucho i pusto. Postanowiliśmy pozwiedzać teren, mimo że pora nie była najlepsza do wędrówek, szczególnie po tak długiej podróży. Po jakimś czasie zjawiła się pani, która przydzieliła nam domek numer 3. Jednak w tym czasie zdążyłam zmarznąć okropnie. Miałam na sobie koszulkę, sweterek, bluzę Jacka, schowałam się pod dwa koce i kołdrę i przez kilka godzin telepałam się z zimna. Jednak kilka warstw i dawka snu, sprawiła, że w końcu zaczęłam odczuwać coś w rodzaju ciepła ;) Ogarnęliśmy się i wysunęliśmy z domku. A tam słonko i sporo zlotowiczów. Zaczęła wstępować  we mnie energia. Kilka znajomych twarzy, więcej nieznajomych... Ogólnie pojawiło się 70 osób. 

Pogoda sprzyjała, zasiedliśmy więc na świeżym powietrzu. Później obiadokolacja i powrót na ławeczki. Muzyczka, tańce i napoje wyskokowe. Imprezka zwinęła się około 3 nad ranem. Niektórzy kontynuowali w mniejszych gronach w domkach. My mieliśmy dość. 
Rano śniadanko i nie najlepsze samopoczucie ;) leniwe snucie się po okolicy. Popołudniu werwa wróciła i spacer nad urokliwą rzeczkę, gra w minigolfa, pójście do pobliskiego sklepiku ;) 
Na wieczór zaplanowane było ognisko, niestety zaczął padać deszcz. Wszamaliśmy więc kiełbaski i kaszanki przyrządzone najpewniej na grillu, oganiając się od komarzyc. Deszcz stukała o daszki, a my pod wiatami konwersowaliśmy wesoło. Deszcz ustał i Jacek stwierdził, że ognisko musi być. No i było. 
Grzaliśmy się przy ogniu i bawiliśmy wesoło. Niestety znów kiepsko się poczułam, tym razem winny był mój kark, który zaczął mnie piekielnie boleć i doprowadził do mdłości. Z żalem opuściliśmy imprezę. 

Rano śniadanie, pakowanie i wyjazd. Pojechaliśmy do Strzelina, bo Jacek musiał załatwić sprawę u siebie. Zajechaliśmy w niedzielę wieczór, a we wtorkowy poranek kolejna podróż do Szczecina. Dzień odpoczynku i do pracy. Choć te eskapady dość męczące, to przyniosły sporą dawkę pozytywnej energii. Koniec